วรรณกรรมการเมือง

การเคลื่อนทัพของกรุงอโยธยาในห้วงยามก่อนสงคราม ผ่านสายตาของกษัตริย์ผู้ตระหนักถึงภาระทางศีลธรรมของการใช้อำนาจ อำนาจรัฐในที่นี้มิได้ปรากฏในฐานะความรุ่งเรืองทางการทหารเท่านั้น หากยังถูกตั้งคำถามผ่านชีวิตสามัญของราษฎร

บรรยากาศแห่งความสงบสุขในพระราชสำนักกรุงอโยธยา ของขุนนางและเสนาบดี ท่ามกลางเสียงเพลงอันอ่อนหวานของเรณู ความรื่นรมย์ในยามเช้ากลับแฝงด้วยนัยของการละเลย “สัญญาณอันตราย” ที่กำลังก่อตัวขึ้นนอกกำแพงเมือง

อัศนี พลจันทร หรีอ “นายผี” ได้เคยทำงานเป็นอัยการฝึกหัดที่ปัตตานี ระหว่างนั้นก็ได้ศึกษาภาษามลายูและวรรณกรรมการเมืองของโลกอิสลามไว้มาก เขาจึงได้เขียนวิเคราะห์ลักษณะที่มาที่ไปของภาษามลายูเทียบเคียงกับภาษาไทยเอาไว้