ศิลปะ-วัฒนธรรม

หลังชัยชนะในยุทธหัตถี พระเจ้าจักรา มิได้ทรงปล่อยให้สงครามดำเนินต่อไป หากแต่ทรงยับยั้งกองทัพและปล่อยเชลยศึกกลับบ้าน ด้วยความเชื่อว่า เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ชัยชนะครั้งนี้จึงมิใช่เพียงการปราบศัตรู

การประลอง ยุทธหัตถี ระหว่าง พระเจ้าจักรา และ พระเจ้าหงสา เมื่อกษัตริย์ทั้งสองเลือกตัดสินสงครามด้วยการต่อสู้ตัวต่อตัว เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียของทหารทั้งสองฝ่าย สะท้อนแนวคิดเรื่องศักดิ์ศรีของผู้นำ ความรับผิดชอบต่อชีวิตของผู้คน และอุดมคติเรื่องสันติภาพที่แฝงอยู่ในวรรณกรรมการเมืองชิ้นสำคัญของ ปรีดี พนมยงค์

ย้อนสำรวจบทบาทของ นินาท บุญโพธิ์ทอง นักการศึกษาด้านละครเวที ผู้บุกเบิกการใช้กระบวนการละครเป็นฐานการเรียนรู้สำหรับเยาวชนไทย ผ่านการก่อตั้งกลุ่มละคร “หน้ากากเปลือย” และการทำงานด้านการศึกษาเชิงสร้างสรรค์ที่มุ่งพัฒนาศักยภาพของคนรุ่นใหม่

ภาพยนตร์เรื่องพระเจ้าช้างเผือก ของปรีดี พนมยงค์ ในมุมมองเพศสถานะ สำรวจแนวคิดเรื่องสิทธิสตรี ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง และการเปลี่ยนผ่านจากระบบ “ผัวเดียวหลายเมีย” ไปสู่ “ผัวเดียวเมียเดียว” ในสังคมสยามหลังการอภิวัฒน์ 2475

เนื่องในวาระครบรอบ 80 ปีชาตกาลของ Bruce Gaston คีตกรชาวอเมริกันผู้บุกเบิกดนตรีไทยร่วมสมัย หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานครจัดงาน The Octave Zero เพื่อรำลึกถึงคุณูปการของเขาในฐานะผู้ก่อตั้งวง วงฟองน้ำ และผู้สร้างบทสนทนาทางดนตรี

ท่ามกลางความผันผวนของสังคมไทยในปี 2568 ศิลปะการละครยังคงทำหน้าที่เป็นพื้นที่แห่งจินตนาการ ความคิด และการตั้งคำถามต่อโลกความจริง “หลากแนวทางหว่างวิถี ละครเวที-ซีรีส์ไทย 2568/2025” ชวนย้อนมองผลงานละครเวทีไทยหลากรูปแบบ

มรดกใหม่ผลิใบ คือบันทึกการเดินทางกว่า 3 ทศวรรษของศิลปะ การศึกษา และชีวิต ผ่านชุมชนละครมรดกใหม่และบ้านเรียนละคร ที่มองศิลปะเป็นกระบวนการเรียนรู้ซึ่งหล่อเลี้ยงมนุษย์ทั้งกาย ใจ และปัญญา

บทกวีโดย ทวีปวร ที่ร้อยเรียงถ้อยคำด้วยสำนวนอันเป็นเอกลักษณ์ เพื่อสดุดีและรำลึกถึงคุณูปการของ นายปรีดี พนมยงค์ ทั้งในฐานะผู้ประศาสน์การ และหัวหน้าเสรีไทย สะท้อนความผูกพันลึกซึ้งระหว่างบุคคลและจิตวิญญาณแห่งธรรมศาสตร์

“กาเหว่าที่บางเพลง The New Musical” คือการรื้อฟื้นวรรณกรรมไซไฟคลาสสิกของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช สู่เวทีละครเพลงร่วมสมัย ผ่านการตีความใหม่ที่เชื่อมโยงวรรณกรรม ภาพยนตร์ และศิลปะการแสดง เข้ากับบริบทสังคมไทยร่วมสมัยอย่างลุ่มลึก

“ละครเวทีโรงเล็ก” ในฐานะพื้นที่ทางศิลปะที่ทำงานกับมนุษย์ในระดับจิตวิญญาณและสังคม ผ่านความใกล้ชิดของการแสดงสด การทดลองรูปแบบ และการเปิดพื้นที่ให้เสียงนอกกระแสได้ปรากฏ โดยใช้โครงการ Poems Dimension เป็นกรณีศึกษา