บทบาท-ผลงาน

พระเจ้าจักราทรงประกาศยุติการรบ เมื่อทรงเห็นว่าข้าศึกพ่ายแพ้แล้ว และมีพระราชประสงค์จะท้าพระเจ้าหงสาประลองยุทธ์อย่างลูกผู้ชาย พระราชดำรัสที่ว่า “เราไม่ได้มาเพื่อสู้กับชาวหงสา เรามาสู้กับประมุขของพวกเขาเท่านั้น” อุดมคติของผู้นำในฐานะกษัตริย์นักรบ ผู้ยอมเสี่ยงพระชนมชีพด้วยพระองค์เอง

พระพิศาลสุขุมวิท (ประสบ สุขุม) บันทึกภารกิจลับเสรีไทยสายอเมริกา ที่ได้รับมอบหมายจาก ปรีดี พนมยงค์ (รู้ธ) ให้เดินทางข้ามโลกไปเจรจาทางการเมืองและการทหาร เพื่อชี้แจงให้สหรัฐฯ เข้าใจว่า "คนไทยอยู่ข้างสัมพันธมิตร"

บทความโดย กำพล จำปาพันธ์ พาผู้อ่านย้อนกลับไปดูเบื้องหลังการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งประวัติศาสตร์ ในสมัยที่ ปรีดี พนมยงค์ เป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเปลี่ยนรัฐธรรมนูญฉบับ 10 ธันวาคม 2475 ให้กลายเป็น "รัฐธรรมนูญฉบับ 9 พฤษภาคม 2489" (ฉบับประชาธิปไตยสมบูรณ์)

พระเจ้าช้างเผือก ตอนที่ 16 "การประจัญบาน” ฉากสงครามที่โหดร้ายและตัดสินชะตาของสองอาณาจักร เมื่อกองทัพอโยธยาและหงสาปะทะกันอย่างดุเดือดทั้งทัพช้าง ทัพราบ และทัพม้า ท่ามกลางเสียงปืน เลือด และความสับสนในค่ายศัตรู

วงศ์ พลนิกร นำเสนอ 5 เป้าหมายหลักของนโยบายต่างประเทศที่ประชาชนปรารถนา ได้แก่ การปฏิเสธสงคราม, การอยู่ร่วมกับเพื่อนบ้านโดยสันติ, การมีนโยบายอิสระไม่ตกเป็นเครื่องมือของมหาอำนาจ, ความร่วมมือทางเศรษฐกิจที่เท่าเทียม และการสร้างความมั่นคงผ่านมิตรภาพ

ปาฐกถาธรรมของ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถระ) ได้ย้อนรำลึกถึงความสัมพันธ์อันดีกับ ปรีดี พนมยงค์ และได้แลกเปลี่ยนทัศนะกับนายปรีดีเกี่ยวกับการพัฒนาประเทศ เมื่อครั้งที่ท่านไปจำพรรษาที่วัดสุวรรณดาราราม อยุธยา ในช่วงหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง

เขมภัทร ทฤษฎิคุณ ชวนย้อนอ่าน "ปฐมรัฐธรรมนูญ" (พ.ร.บ.ธรรมนูญการปกครองฯ 2475) ซึ่งเปรียบดั่งพิมพ์เขียวทางการเมืองในอุดมคติของคณะราษฎร ที่วางโครงสร้างให้ "สภาผู้แทนราษฎร" เป็นศูนย์กลางสูงสุดของอำนาจ

ตอนที่ 15 ของ พระเจ้าช้างเผือก ถ่ายทอดการเคลื่อนทัพของอโยธยาในฐานะกระบวนการทางอำนาจและการรับรู้ สงครามเริ่มต้นตั้งแต่การอ่านภูมิประเทศ การสอดแนม และข้อมูลที่ไม่สมดุล ก่อนจะถึงการเผชิญหน้าในสนามรบอย่างแท้จริง

บทความ ชีวิตในเมืองก็อง (Caen) ของปรีดี พนมยงค์ เปิดพื้นที่ให้เห็นช่วงชีวิตที่ยังไม่ค่อยได้รับการกล่าวถึงของปรีดี ในฐานะนักเรียนกฎหมาย ณ มหาวิทยาลัยก็อง ระหว่างปี พ.ศ. 2463–2467

การเคลื่อนทัพของกรุงอโยธยาในห้วงยามก่อนสงคราม ผ่านสายตาของกษัตริย์ผู้ตระหนักถึงภาระทางศีลธรรมของการใช้อำนาจ อำนาจรัฐในที่นี้มิได้ปรากฏในฐานะความรุ่งเรืองทางการทหารเท่านั้น หากยังถูกตั้งคำถามผ่านชีวิตสามัญของราษฎร