ความฝันกลายเป็นจริงได้ในบางครั้ง...
ขณะที่สมุหราชมณเฑียรเดินตามเสด็จพระเจ้าจักรากับบุตรีของ ท่านเข้าไปในพระที่นั่ง ท่านได้มองดูด้วยสายตาที่รู้สึกเอ็นดูต่อทั้งสอง เรณู หันกลับมาและหยุดอยู่สักครู่
“ลาก่อนค่ะ คุณพ่อ...”
พระเจ้าจักราแย้มพระโอษฐ์และตรัสเช่นเดียวกันว่า
“ลาก่อน คุณพ่อ ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ?”
“สบายดี พ่ะย่ะค่ะ” ท่านสมุหฯ ตะกุกตะกักตอบ “ข้าพระพุทธเจ้ารู้สึกสบายดี พ่ะย่ะค่ะ!”
“พระองค์ทรงมีความสุขดีหรือ เพคะ” เรณูแสร้งถามอย่างมารยา
“สุขมากเลยจ้ะ ที่รัก” พระเจ้าจักราตรัสตอบ ทรงนำพระนาง ขึ้นบันไดไป
ทว่าความจริงมิได้สมบูรณ์อย่างความฝันเสมอไป
“พระเจ้าช้างเผือก!”
ท่านสมุหฯ กล่าวด้วยความรู้สึกหนักอึ้งถึง ภาระเรื่องภรรยาอีกจำนวนมากที่จะตามมา...
และหันกลับมาหาเพื่อนของท่าน สมุหกลาโหม
“ท่านเชื่อหรือไม่ว่าพระองค์ทรงรักประเทศกับช้างของพระองค์ มากกว่าความคิดที่จะมีพระมเหสี 366 องค์!”
สมุหกลาโหมตอบ
“นั่นก็เพราะว่าพระองค์ทรงเห็นแจ้งว่า โดย วิธีนั้นย่อมเป็นทางไปสู่การหลีกเลี่ยงสงครามอันอาจเกิดขึ้นในอนาคต ทรงพระปรีชาสามารถนัก เพราะไม่มีสุขใดเสมอด้วยความสงบสันติ - นตฺถิ สนฺติปรํ สุขํ”
อวสาน
